De elfen uit het Agoh-woud’

 Psst, Miranda! fluisterde ik.

We zaten op school, Wat natuurlijk oersaai is.

 Zullen we vandaag naar het Agoh-woud gaan?

 Oké! Zei Miranda, maar ik moet het wel voor de zekerheid even vragen.

 Ik vraag het ook wel even. Zei ik. Ik moet toch even mijn spullen thuisbrengen.

 maar nu stil, anders hoort de juf ons.

Eindelijk, de school is uit. Zei ik.

Wat waren die lessen saai zeg! Ik ben blij dat het weekend is.

Ja, zeg dat wel! Zuchtte Miranda.

Kunnen we ook lekker uitslapen!

Ja, Zei ik. ik wou dat je gewoon in een jaar alles kon leren….

Maar ik ga. ik kom wel naar jou toe. Oké?

Oké! Zei Femke.

En we gingen allebei naar ons eigen huis.

Ik klopte op het hekje van Miranda’s tuin.

ik ben het!’ zei ik. Maike!

O, Hoi Maike, Kom er maar even bij zitten.

‘Wil je ook wat chips?’ vroeg Miranda.

‘Ja, lekker!’ zei ik.

We waren gezellig aan het kletsen totdat de moeder van Miranda zei:

‘Ik zou nu maar naar het bos gaan’.

En we gingen.

Hier is de ingang’,Zei Femke.

We gingen het bos in.

Zal ik je de hut van mijn broertjes laten zien? Vroeg Femke aan mij.

Ze weten niet dat ik hem ken.

Oké, Zei ik.

We liepen over het bruggetje, door het gras en kwamen uiteindelijk bij hoog riet uit.

Hier loopt het paadje naar de hut, zei Femke.

We liepen door het paadje en kwamen bij een open plekje midden in het riet terecht.

Wow! riep ik. Dit is pas een goede verstopplek!.

Op dat moment hoorden we stemmen.

We sprintte het riet in en gluurde door een gat.

We zagen een groep oude dames

Het lijken wel heksen! Zei Miranda met bibberende stem.

Sshhttt! Zei ik en hield mijn hand voor haar mond.

Toen de dames weg waren liepen we de hut uit en Miranda’s oog viel meteen op een

Prachtige bloem.

wat een mooie bloem! Zei ze, en ze plukte hem.

Opeens Viel Miranda, maar stond meteen weer op en rende weg.

Ik rende er achteraan.

Miranda! riep ik. ‘Waarom ren je nou weg!?

Ze riep: Oeshie damatotshie!

Ik begreep er helemaal niks van en rende achter haar aan.

Maar steeds rende ze weg.

Kom op, dit is geen leuk spelletje.’ Zei ik toen ik dichtbij was.

Maar ze rende weer weg.

Uiteindelijk struikelde ze en ik pakte haar bij haar arm.

Toen stond ze op en gebaarde mij naar een omgevallen boom en ging zitten.

ze  vertelde mij met gebarentaal wat er aan de hand was.

Eerst wees ze naar de boom, toen naar zichzelf en toen naar een huis.

‘Huh?’ Zei ik. Ik begrijp er niets van.

Toen deed ze dat nog een keer en nog een keer.

En toen begreep ik het: de bomen waren haar thuis.

Ik vroeg haar waarom ze dan zo raar praatte en wat ze nou eigenlijk was.

 en ze gebaarde weer.

Ze fladderde met haar handen.

‘een.. fee!’ riep ik, maar Femke schudde haar hoofd.

‘ehm.., een elf!’ zei ik. En Femke gebaarde: Ja! Ik ben een elf!

Toen liep ze opeens naar een bobbel op een dikke boom(talenknobbel in elfenland)

En fluisterde iets.

‘zo, nu kan je me weer verstaan’, zei Miranda. Ik geloofde mijn oren niet!

Ze praatte weer gewoon Nederlands.

Femke! Hoe ben je elf geworden!? Ik heb niks bijzonders gezien!

met een magische bloem,antwoordde Femke.

Een magische bloem die aan doornstruiken groeit’.

En die enge vrouwen, dat waren heksen en feeksen.

Ik luisterde met open mond.

Ik vroeg: zijn die heksen dan gevaarlijk? Ja, was het antwoord.

Ik het dan ook gevaarlijk om elf te zijn?

‘Ja’,zei Femke. ‘Maar, jij mag kiezen. En je kunt pas weer mens worden als alle heksen verslagen zijn. Maar ze wonen hier nu al tienduizend jaar, en nog nooit zijn ze

ook maar een heks kwijtgeraakt’.

‘Dan zijn ze zeker heel sterk’! zei ik ‘Ja’.Zei Femke.

‘Oké’, zei ik.‘Ik word een elf’.

Ik liep naar een van de bloemen toe en wou er een plukken, maar Femke Greep opeens

mijn arm en zei: Bijna vergeten! Je Moet erbij denken: Wat een mooie bloem! De mooiste die ik ooit heb gezien.

‘Oké’. Zei ik, en ik plukte de bloem, dacht: Wat een mooie bloem! De mooiste bloem

die ik ooit heb gezien.

Ik viel op de grond, bleef twee seconden liggen en stond toen op.

‘Acarda Succata?’ (waar ben ik?) zei ik.

Ik kon mezelf niet eens verstaan! Ik wou wat zeggen in het Nederlands maar het kwam er in die taal uit! Miranda leidde me snel naar de talenknobbel en zei wat ik moest fluisteren.

Ik fluisterde wat me gezegd werd: gemieta.

‘Gelukkig, ik praat weer Nederlands’, zei ik.

‘Kom’. Zei Miranda. Dan zal ik je de geheime boomhut laten zien waar wij voor de heksen

en feeksen schuilen.

We liepen naar de boomhut toe en klommen erin.

Opeens zei Miranda: ik hoor iets!

Ik hoor heksen…..